BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

23 oktober 2009 @ 09:45 door | 3 reacties

Een liefdesgedicht

liefdesgedichtBinnenkort komt de gedichtenbundel ‘555 Gedichten over leven, liefde en dood’ uit die Bibliotheek Vlissingen in de collectie zal opnemen. Ik stond met deze ‘pil’ in mijn handen en kon het niet laten er even door te bladeren. En natuurlijk waren er weer vele mooie, ontroerende, humoristische, charmante, fraaie, aangrijpende, meeslepende, overweldigende en imposante gedichten.

Een prachtig gedicht dat ik daarin tegenkwam, was van Bart Moeyaert die ik alleen kende als schrijver van kinderboeken. Zijn werk is bekroond door de Kinder- en Jeugdjury, hij is winnaar van de Woutertje Pieterse prijs en blijkt stadsdichter van Antwerpen te zijn geweest. De gedichten die hij in die periode schreef, zijn te vinden in de bundel ‘Gedichten voor gelukkige mensen’. Een bundel die zeker de moeite waard is maar daar wil ik het nu niet over hebben.

‘Eeuwigheid’
Wat ik nu wil laten horen is Moeyarts gedicht ‘Eeuwigheid‘. Een liefdesgedicht zonder kleffe, plakkerige, aanhalerige romantiek maar wel toegenegen, eerlijk en zuiver. Mocht het u aanspreken, op de site van Bart Moeyaert kunt u meer poëzie vinden en fragmenten beluisteren.

In de bibliotheek is veel van zijn werk  te vinden; kinderboeken in allerlei vormen variërend van filosofische beeldverhalen tot sprookjes en luisterboeken maar ook romans, verhalen en uiteraard gedichtenbundels.

Auteur

Rubrieken Poëzie

Trefwoorden

Reageren

3 thoughts on “Een liefdesgedicht

  1. Cis schreef:

    Mooi!
    Nog maar sinds kort bekend met Moeyaert. Na het lezen van ‘Graz’ ben ik terecht gekomen bij zijn kinderboeken.En wat zijn die mooi ….
    Nu ook nog gedichten. Een veelzijdig man.

  2. Cees schreef:

    Moeyaert duidt de kern fijntjes terwijl ‘ie er omheen draait. Bijna echt oprecht afstandelijk, maar gelijk ook gevoelig vertaald, in wat ‘ie niet in spreektaal kon vatten. Eat your hart out, zou je bijna zeggen. Mar erg katholiek.

    Ergens hoop ik ook dat er geen echt ‘slachtoffer’ bij dit schrijfsel van de man hoort. Je zou ’t gedicht er ordinair door kunnen gaan vinden. Knieholtes zijn immers het beschermd erfgoed van de eigenaar.

    Nee, op ’n rijtje; vago.

    Niet dat alles direct bot op de man of vrouw mag worden afgevuurd. Maar, die koppeling met het tastbare, hoeft voor mij niet gelijk.

    Dan ben ik liever vaag op mijn manier. Geen mensen in beeld; toch een plaatje.

    De ramen tranen
    Met jouw glimlach
    Er doorheen
    Schijnt de nacht

    Slierten water
    Langs je haren
    Druppels plakken
    Aan je wang

    Rond je ogen
    Blaast de wind
    Wat rimpels
    Of een bril

    Een auto licht
    Als jij verdwijnt
    Natte vensters
    Nu je schijnt

    Bevroor de winter
    Maar je lach
    Warme gloed
    Tot de lente

  3. Cas schreef:

    Hallo Cees,

    Bedankt voor je reactie. Prettig om te weten dat er mensen zijn die gedichten kritisch beluisteren en lezen. Bovendien kom je ook nog met een persoonlijk alternatief. Ook al gaat mijn voorkeur uit naar Moeyaerts ‘vage plaatje’, ik waardeer je moeite.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA