BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

30 september 2010 @ 08:30 door | 2 reacties

Geluk zit ‘m in een colablikje

The RoadBent u op zoek naar een intense, aangrijpende en grimmige filmervaring? Dan is de dvd ‘The Road’ zeker het kijken waard.

Het post-apocalyptische ‘The Road’ is een verfilming van de bestseller van Cormac McCarthy die in 2007 de prestigieuze Pulitzerprijs won. McCarthy is nadat ‘No Country for Old Men’ door de Coen Brothers werd verfilmd blijkbaar helemaal ontdekt door de filmwereld, maar liefst vier van zijn boeken worden momenteel verfilmd. Hoewel ‘The Road’ in Amerika flopte (het is immers geen actiefilm), heeft regisseur Hillcoat dit onverfilmbare boek op geloofwaardige wijze tot leven gebracht (zie ook de filmrecensies op Digg en Cutting Edge).

Winkelkarretje
Het verhaal gaat over de allesoverheersende, bijna egoïstische liefde van een vader (een zieke en uitgemergelde Viggo Mortensen) voor zijn achtjarige zoon (Kodi Smit-McPhee) die overleven in een troosteloze en wetteloze wereld na een alles vernietigende ramp. Het verwoeste landschap is bedekt met een dikke laag as en bezaaid met verkoolde en gemummificeerde lijken. De zon kan niet meer door de dichte wolken van stof en as heen breken, de aarde is verschroeid, en op een paar verroeste conservenblikken na is er niets meer te eten.

De film is een overlevingstocht, een roadmovie met een gammel winkelkarretje vol schamele bezittingen langs de restanten van de Amerikaanse consumptiemaatschappij. Op weg naar het zuiden, naar de oceaan, in de ijle hoop dat het wellicht daar iets beter zal zijn. Door een bittere, vlijmende kou trekken ze zo van schuilplaats naar schuilplaats, met als enig doel het vinden van voedsel en uit de handen van de kannibalen blijven. Alle hoop lijkt vervlogen. Zoals een zwerver zegt die ze onderweg ontmoeten: “Er is geen God, en wij zijn zijn profeten.”

Kannibalisme
The Road’ draait volledig om de relatie tussen vader en zoon. De moeder heeft jaren geleden gekozen voor zelfmoord in deze wereld zonder toekomst. Door plichtsbesef en vaderliefde gedreven sleept de vader zichzelf en zijn zoon voort, op zoek naar een sprankje hoop in een door kannibaliserende ‘Mad Max’-benden geterroriseerde wereld. De vader spreekt tegen zijn zoon over twee groepen, de goeden en de slechten.

De ‘goeden’ dragen nog het vuur in hun hart en proberen ondanks het volstrekt uitzichtloze van hun bestaan nog iets van hun menselijkheid te behouden. De ‘slechten’ deinzen er zelfs niet voor terug hun eigen kinderen op te eten. De vraag die dan ook voortdurend opdoemt is de vraag die de jongen steeds opnieuw aan zijn vader stelt: “Behoren wij nog wel tot de goeden?” Kun je in deze gruwelijke woestenij waar de mens gereduceerd is tot pure overlevingsdrift, eigenlijk nog wel mens blijven, nog een greintje menselijkheid behouden?

Coca-Cola
Bij alle deprimerende beelden zijn er scènes van schrijnende tederheid en oprecht geloof, die je bij de keel grijpen. De confrontatie met de overblijfselen uit een verdwenen beschaving zijn schokkend. De vader geeft zijn zoon een als door een wonder bewaard gebleven blikje Coca-Cola. De jongen zal voor het eerst in zijn leven, tevens voor de laatse maal, cola gedronken hebben. Verder is er de vindingrijkheid van de vader om steeds weer op voedsel te stuiten, een beetje brandstof te vinden voor het noodzakelijke vuur. En steeds weer gaan de twee op weg, want te lang op een plaats blijven is gevaarlijk.

Zijn zoon is het enige wat de door nachtmerries (korte flashbacks uit betere tijden) geplaagde vader op de been houdt. Hij dwingt het jongetje om vol te houden, zodat hij zelf een reden heeft om te hopen, al is het tegen beter weten in. Want het verstandigste wat de overlevenden kunnen doen, is zichzelf van kant maken. Dat de wil tot leven het uiteindelijk haalt, ondanks de moeilijke omstandigheden, laat zien hoe sterk hij is.

‘The Road’, met achtergrondmuziek van Nick Cave, is kortom een desolate verfilming geworden van een even desolaat boek, waarin hoop ver te zoeken is en toch alom aanwezig.

Zwarte poëzie
The Road’ is vanaf deze week te leen bij uw bibliotheek. Uiteraard heeft de film zo z’n tekortkomingen, daarom wil ik zeker het nog beklemmender boek aanraden (op Nu.nl staat een boekrecensie). In een kale, zwart-poëtische taal wordt dit prachtverhaal naar een tragisch maar hoopvol einde gebracht. Wat te denken van zinnen zo donker en duister als:

“Nachten donkerder dan het donker en elke dag weer grijzer dan alle voorafgaande. Als het begin van een koude staar die de wereld vervaagde.”

“Hij liep naar buiten en bleef staan toen hij in een kort moment de absolute waarheid van de wereld zag. De koude, niet-aflatende kringloop van een aarde die zonder testament was gestorven. Onverbiddelijke duisternis. De verpletterende zwarte leegte van het universum. En ergens twee opgejaagde dieren die als vossen in hun schuilplaats lagen te beven. Geleende tijd en een geleende wereld en geleende ogen die haar beweenden.”

Zin in nog meer toekomstellende? Hier enkele andere boeken die zich in een post-apocalyptische wereld afspelen:

Auteur

Rubrieken Recensies

Trefwoorden ,

Reageren

2 thoughts on “Geluk zit ‘m in een colablikje

  1. Marina schreef:

    Dank voor de tip, gaan we kijken! De links naar de boeken onderaan werken trouwens niet, tenminste er komt steeds te staan “Object verwijderd, Het opgegeven object is niet langer beschikbaar.”.
    Groet,
    Marina

  2. Ron schreef:

    Bedankt voor je opmerkzaamheid, Marina. Na controle bleek de link naar het boek van Marcel Theroux niet te werken, dit heb ik hersteld. De overige links werken wel (tenminste bij mij).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA