BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

30 november 2010 @ 08:24 door | 2 reacties

Leeggelopen dorpen

De gele regenOp vakantie in de Pyreneeën kunt u ze zomaar tegenkomen, uitgewoonde en verlaten dorpen in allerlei fases van ontbinding. U heeft vast wel eens verhalen gehoord over deze spookdorpen in onze favoriete vakantielanden Spanje en Frankrijk. Daar doet de bevolkingskrimp al jarenlang zijn vernietigende werk.

Zo verdwijnen hele dorpen op het Spaanse platteland, ondanks ultieme reddingsacties zoals het bijeenbrengen van bijvoorbeeld een ‘vrouwenkaravaan‘. De inwoners trekken uiteindelijk weg en het dorp wordt vervolgens overgeleverd aan de verwoestende invloed van de tijd of, zoals tijdens het Franco-bewind veelvuldig gebeurde, simpelweg onder water gezet om op te gaan in een van de vele stuwmeren die toentertijd werden aangelegd.

Vergetelheid
Ook het geboortedorp van Julio Llamazares (Vegamián, 1955) bestaat niet meer, het werd prijsgegeven aan het water en aan de vergetelheid. De uittocht, het verdwijnen van een dorp en het verstrijken van de tijd vormen de achtergrond waartegen de geschiedenis van ‘De gele regen’ zich afspeelt.

In dit boek (recensies Volkskrant & Nu.nl) van Llamazares begint de verteller, Andrés, zijn verhaal met hoe hij denkt gevonden te gaan worden na zijn dood. Zijn dorp Ainielle in de Spaanse Pyreneeën is leeg. Letterlijk leeggelopen en leeggebloed. Zij die nog konden lopen zijn met karren, volgeladen met meubels, uit het dorp weggelopen, vaak zonder afscheid te nemen, alsof zij zich schaamden voor het opgeven van het dorp. En voor hen die afscheid wilden nemen, verstopte hij zich.

Schimmenrijk
In een soort innerlijke monoloog vertelt Andés een somber verhaal, dat doordrenkt is van stilte, eenzaamheid en verlies. De huizen storten een voor een in, de straten raken overwoekerd met struikgewas. Hij bijt zich vast in een ‘oude’ wereld die verdwijnt, een verleden dat hij niet los wil laten, de plek waar hij is geboren, het huis waar hij wil sterven.

Zijn enige gezelschap vormen zijn herinneringen en de geesten van het verleden: zijn ouders, zijn overleden vrouw, hun gestorven dochtertje en hun in de burgeroorlog omgekomen zoon, zijn enig overgebleven zoon die het dorp eveneens vaarwel heeft gezegd en naar Duitsland is geëmigreerd, de verdwenen inwoners. Als schimmen bevolken ze zijn keuken en zijn hoofd.

Vergeling
Heel erg gezellig is het niet in de wereld die Julio Llamazares heeft geschapen. En toch word je meegezogen in deze kleine, beklemmende roman waarin tenslotte alleen de hoofdpersoon overblijft. Je woont gedurende het boek in Ainielle, je ervaart de eenzaamheid en het gevoel van verlies, je gooit zo af en toe ook een blok hout in het vuur. Je kijkt naar de vallende bladeren – de gele regen – en je laat je meevoeren door de herinnering.

Llamazares geeft de eenzaamheid, het verglijden van de tijd, de vergetelheid en de dood op poëtische wijze een stem. En dat is knap van de schrijver. Het is alsof je naar een oude vergeelde foto kijkt.

Burgemeester
Mocht u ooit voor een habbekrats zo’n spookdorp in de Pyreneeën willen te kopen? Heeft u zin om eigenaar, landheer en meester van zo’n 45 leegstaande granieten woningen te worden? Of heeft u wel trek in de post van eerste voor-het-leven-gekozen burgemeester?

Lees dan eerst het boek, het is niet alleen beter, het is ook realistischer, harder en wreder. Wie als laatste in zo’n dorp overblijft zal zijn eigen graf moeten graven en, voor hij sterft, zijn hond moeten afmaken. Koud, eenzaam en stil, dat is ‘De gele regen’.

U bent gewaarschuwd!

Auteur

Rubrieken Recensies

Trefwoorden

Reageren

2 thoughts on “Leeggelopen dorpen

  1. AvA schreef:

    Wat leuk om nu, in 2010, een recensie over een boek te lezen dat ik in 1991 kocht (weliswaar in het Spaans) en waar ik sindsien wel 20 (vertaalde) exemplaren van heb weggegeven, ik vond en vind het een geweldig boek. Het dorp van Andrés heb ik opgezocht in 1993. Dat jaar en de volgende jaren heb ik een aantal van die “verloren dorpen” bezocht waar nog 4, 5 oude mensen bleven wonen. Altijd als het serieus herfst wordt (de gele regen) en altijd als de eerste sneeuw valt denk ik aan Andrés en zijn soortgenoten in allerlei landen. Denk ook aan de documentaire van afgelopen zondag N2 0.00 uur (winterslaap in Lukomir)

  2. Ron schreef:

    Op zoek naar romans over de Spaanse Burgeroorlog liep ik ‘Wolvemaan’ (Luna de lobos) van Llamazares tegen het lijf. Zo kwam ik op het spoor van ‘De gele regen’. Weliswaar bijna 20 jaar oud, maar aan de andere kant een tijdloos verhaal over de psychologie van de eenzaamheid. Het is nooit te laat om zo’n juweeltje te ontdekken.

    Bedankt voor je tip over ‘Winterslaap in Lukomir’, die ga ik zeker bekijken: http://player.omroep.nl/?aflID=11787007

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA