BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

5 december 2012 @ 12:04 door | 2 reacties

Verhevigd leven …? Ga fietsen!

Het is inmiddels een populair genre aan het worden, schrijvers die op geheel eigen wijze en al filosoferend verslag doen van hun fietservaringen. Het is dan ook wel een erg fijn genre. Van de door ploeteren en afzien gewonnen wijsheden pik je als lezer immers een graantje mee zonder er maar een trap voor te hoeven geven.

Tot dit almaar aanzwellende peloton fietsschrijvers is enige tijd geleden ook Rosita Steenbeek toegetreden. Haar nieuwste boek ‘Amsterdam – Delphi: op de fiets naar het orakel’  gaat over de fietstocht die ze met haar geliefde, de Armeense fotograaf Art Khachatrian, van Amsterdam naar het Griekse Delphi maakte. De veel jongere, beresterke Art fietste zelf al drie keer van Amsterdam naar Steenbeeks appartement in Rome. Hij kreeg haar zo ver dat ze samen op pad gingen. Ze koos, gek als ze is op de klassieke oudheid, als reisdoel het Orakel van Delphi.

Roze mountainbike
Ondanks de sceptische reacties van haar omgeving en vooral haar moeder (je fietst nooit, jij met je hoge hakken, je hersenbloeding, je gebroken rug, je hersenen koken onder die helm) gaat ze de uitdaging aan. In juli en augustus, de heetste maanden van het jaar. Drieduizend kilometer reden de twee, over hoge bergpassen, door zandvlaktes, langs stoffige wegen, onder de verzengende zon of door langdurige regen. Op een roze mountainbike van de Amsterdamse Gerard Doustraat via Rijn, Duitse Autobahn, Zwitserse Alpen en mediterrane olijfgaarden tot het doorgeefluik van de goden. Delphi, navel van de wereld en pelgrimsoord van de antieken. En alsof dit allemaal nog niet genoeg is een korte toegift van Delphi via de koningsstad Thebe afdalend naar Athene.

Rosita en Art deden er veertig dagen over, met één rustdag. Slechts één band, een kapotte spaak en een rem moesten worden gerepareerd. Maar de extremiteiten leiden soms wel tot diepe wanhoop: “Fietsen in donder, bliksem en regenbuien, en daarna weer door de mist. Zodat je nòg niks kon zien van die schitterende uitzichten!”.

Ook is er sprake van twee heftig botsende karakters: zij kind van de zee, hij zoon van de bergen. Art is een heethoofd die meteen al bij vertrek zijn navigatie tegen een lantaarnpaal doormidden slaat uit frustratie dat het ding met speciaal gekochte software, het niet doet. Maar hij wijst ook op de dode dieren onderweg en waarschuwt om niet over de slakken te fietsen. Een kilometers lange worsteling met zwaar bepakte fietsen door mul zand eindigt zelfs in een halfslachtige poging tot doodslag: “Op een gegeven moment tilde Art mijn fiets boven zijn hoofd en kwam dreigend op me af”. Zo wisselen euforische momenten en knallende ruzies elkaar af. Ondanks dit alles komen ze gezond aan in Delphi.

Klassieke wijsheden
Rosita Steenbeek is een boeiend verteller. Beeldende beschrijvingen van fietsperikelen, landschappen, lokale geschiedenis gaan gepaard met verhalen uit de Griekse en Romeinse oudheid. Moeiteloos schakelt ze over van geurige appelboomgaarden naar een maaltijd met pasta en warme chocolademelk, of de sporen van Dante en Vergilius. Op elke straathoek verwijst ze naar historische figuren en feiten.

Ze strooit met de namen van Griekse helden en boven elk hoofdstuk van haar boek zet ze een klassieke wijsheid. Om er een paar aan te halen: Als je je richt op wat veraf ligt, verlies dan het nabije niet uit het oog (Euripides), Als je vreugde wilt vermenigvuldigen, moet je haar delen (Pythagoras), Een leven zonder feest is als een lange weg zonder kroegen (Democritus), Het kostbaarste wat een mens kan verliezen is tijd (Theophrastus), Ritme en harmonie dringen diep in de ziel door (Plato). Zo zet ook het cyclische ritme van de pedaalslag aan het denken.

Deze lichtvoetige literaire roadnovel met zijn filosofische terzijdes doet denken aan de ‘Filosofie van de heuvel: op de fiets naar Rome’ van Ilja Leonard Pfeijffer, die zich liet vergezellen door de Russische fotografe Gelya Boatishcheva. Dit boek doet beseffen dat je meer leert van een moeizame beklimming dan van een makkelijke afdaling en dat de weg belangrijker is dan het doel. Het plezier zit ‘m niet in het bereiken van het doel, maar simpelweg in het onderweg zijn … taoïsme in z’n zuiverste vorm.

Gelukzalig hier en nu
Beide boeken maken duidelijk dat de intensiteit van het fietsen vele malen groter is dan het reizen per auto, vliegtuig of trein. Het leven wordt simpelweg gereduceerd tot één taak: je wordt wakker, je staat op en je fietst een stukje naar het zuiden. Je kunt je wel druk maken, maar je merkt vanzelf dat de dingen gaan hoe ze gaan. Een fietser piekert niet over de dag van morgen of gisteren. Die is onderdeel van het landschap en maakt simpelweg zijn kilometers in een gelukzalig hier en nu. Waarbij niets kostbaarder is dan een eenvoudige maaltijd of een koele slok water. Fietsen is kortom ‘verhevigd leven’!

“Hier zijn we werkelijk in het diepe zuiden. Palmen, sinaasappelen citroenbomen, smalle witte stegen die een ver verleden in kronkelen. Misschien wel naar die achtste eeuw voor Christus toen de Grieken al ontdekten,met hulp van het orakel, dat het hier goed toeven was. Fabelachtig kijkt dit stadje uit over de zee, brede stranden aan haar voeten. (…) Langs de weg staan stalletjes, uitpuilend van kleuren, geuren en smaken. Groente, fruit, specerijen hebben zich volgezogen met de zon en de kostbare stoffen uit deze oergrond. Tot strengen geregen of gevlochten knoflook, roze uien, gele, oranje, rode en groene pepers vormen kleurige draperieën. Daaronder staan manden vol perziken, meloenen, druiven, cactusvijgen.”

Je zou toch zo op de fiets stappen. En dat is wat Rosita Steenbeek haar lezers steeds voorhoudt tijdens haar Delphi-pelgrimage … ga fietsen!

Lezen kan natuurlijk ook:

Auteur

Rubrieken Recensies

Trefwoorden , ,

Reageren

2 thoughts on “Verhevigd leven …? Ga fietsen!

  1. Uitleentje schreef:

    Nu ook gratis te downloaden voor leden en niet-leden: de roadnovel ‘Ren Rosie ren: hardlopend de wereld rond.’
    Een iets andere tak van sport, maar vast niet minder verhevigd.

    Zie: http://www.bibliotheek-leesmeer.nl/gezondheid

  2. Ron schreef:

    Ik weet van hardloop monstertochten die 1.600 kilometers lang zijn, maar dit spant inderdaad de kroon: 33.000 km verhevigd leven! Een vrouwelijke Forrest Gump tot de zoveelste macht, toch wel de ultieme ultraloop. Of zou het nog gekker kunnen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA